TiCK cz.2 – Fresk ze świętymi

W kolejnym odcinku z cyklu „Tajemnice i Ciekawostki z naszego kościoła” zatrzymamy się przy malowidle na głównej kopule, przedstawiającym wizję nieba.

Stojąc na środku kościoła, podnosząc głowę do góry ujrzymy „niebo”. Ten główny plafon w transepcie kościoła nosi nazwę „Apoteoza Trójcy Świętej przez Świętych Pańskich”. Na rogach fresku znajdują się wizerunki Ewangelistów, ze swoimi atrybutami. Jest tam św. Mateusz Apostoł – ze swoim atrybutem:aniołem; św. Marek z lwem; św. Łukasz, którego atrybutem jest wół oraz święty Jan Apostoł z orłem.

Patrząc na to malowidło sufitowe często zastanawiamy się, czy zgadujemy jacy to święci się na nim znajdują. Początkowo orszak świętych pańskich miał liczyć mniej osób, jednak w efekcie końcowym na plafonie znajduje się aż 23 świętych. Przedstawimy po kolei kto jest kim.

Stojąc przodem do prezbiterium na pierwszym planie widzimy Trójce Świętą: Boga Ojca, siedzącego na kuli ziemskiej, z berłem w ręce – symbolem władzy; Jezusa Chrystusa – z krzyżem – symbolem odkupicielskiej męki oraz Ducha Świętego pod postacią gołębicy

Po lewej stronie Boga Ojca znajduje się Maryja – Matka Boża Królowa Polski

Św. Kinga – zwana też Kunegundą, żyła w XIII w. Jest patronką Polski i Litwy oraz górników. Przyjmuje się, że Kinga dzięki sprowadzeniu górników węgierskich w 1251 r. doprowadziła do uruchomienia pierwszego szybu solnego w Bochni. Z podań o życiu świątobliwej Kingi wiemy, że odznaczała się wielką dobrocią, łagodnością. Pobożność Kingi skierowana była na Chrystusa i umiłowanie Matki Bożej. W rok po śmierci męża, w 1280 r., wstąpiła do klasztoru klarysek w Starym Sączu, razem z młodszą przyrodnią siostrą Jolantą, zwaną Jolantą, również owdowiałą. Nie sprawowała tam żadnych godności, zajmowała się sprawami majątkowymi. Według tradycji klaryska Kinga przyczyniła się do wprowadzenia pieśni, pacierzy i chóralnego śpiewu sióstr w języku polskim. Zmarła po długiej chorobie 24 lipca w klasztorze w Starym Sączu.

Św. Stanisław Kostka – urodził się 28 grudnia 1550 r. w Rostkowie na Mazowszu. Historia nie przekazała nam bliższych szczegółów z lat dziecięcych Stanisława. Wiemy tylko z akt procesu beatyfikacyjnego, że był bardzo wrażliwy. Dlatego ojciec w czasie przyjęć, kiedy musiał na nich bywać także Stanisław, napominał gości do umiaru w żartach, gdyż inaczej chłopiec może omdleć. W grudniu 1565 r. ciężko zachorował. Według własnej relacji, kiedy był pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Komunii świętej, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić kapłana katolickiego, wtedy sama św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu Wiatyk. Stanisław pragnął wstąpić do zakonu jezuitów, ale nie uzyskał zezwolenia rodziców. W sierpniu 1567 roku, pieszo, w przebraniu, uciekł z Wiednia. Dotarł do Dillingen w Bawarii (około 650 km) i zgłosił się do Piotra Kanizjusza. Ten wysłał go do Rzymu, gdzie Franciszek Borgiasz przyjął go 28 października 1567 roku do nowicjatu. Mając 18 lat złożył śluby zakonne. 10 sierpnia 1568 roku zachorował na malarię i zmarł 15 sierpnia 1568 r. w Rzymie.

Bł. s. Alicja Jadwiga Kotowska CR (ur. 20 listopada 1899 w Warszawie, zm. 11 listopada 1939) – polska siostra zakonna, zmartwychwstanka, przełożona Zgromadzenia Sióstr Zmartwychwstanek w Wejherowie w latach 1934-1939. 24 października 1939 została aresztowana przez gestapo i rozstrzelana przez hitlerowców w lasach piaśnickich, gdzie znajduje się jej grób

Św. Wojciech był to mąż święty i wielki nie tylko z modłów i umartwień, lecz z czynów wielkich, pełnych doniosłości historycznej. Był politykiem kościelnym na europejską skalę. Głosu jego słuchano nie tylko w rodzinnych Czechach, w spokrewnionej Polsce, ale w Niemczech, a nawet w Rzymie i w Paryżu. Urodził się u schyłku pierwszego tysiąclecia, ok. 956 r. w Czechach. Zasłynął z opieki nad ubogimi, więźniami i z wykupu chrześcijańskich niewolników z krajów muzułmańskich. Po zatargu z księciem Bolesławem II, 995 ponownie opuścił Pragę i udał się do Rzymu, gdzie pozostał na wieść o zniszczeniu rodzinnych Libic i wymordowaniu swych braci. Za namową cesarza Ottona III i w porozumieniu z Bolesławem I Chrobrym przy końcu 996 przybył do Polski, aby podjąć misję wśród pogańskich Prusów. Wraz z towarzyszami podróży misyjnej, bratem Radzimem Gaudentym i prezbiterem Benedyktem Boguszą, popłynął łodzią do Gdańska, stamtąd morzem w kierunku Pregoły. Zginął podczas prób podjęcia pracy misyjnej, zabity przez pogańskiego kapłana, 23 kwietnia 997 roku we wsi Święty Gaj, niedaleko dzisiejszego Pasłęka. Wykupione przez Bolesława Chrobrego za cenę złota zwłoki św. Męczennika złożone zostały najpierw w Trzemesznie, a potem w gnieźnieńskiej katedrze. Święty Wojciech jest głównym patronem Polski

Św. Rafał Kalinowski (1835-1907) to oficer, powstaniec styczniowy, zesłaniec na syberię, karmelita bosy. Odznaczał się wielką gorliwością w życiu zakonnym i kapłańskim. Niestrudzenie oddawał się posłudze sakramentu pokuty i kierownictwu duchowemu. W czasie powstania styczniowego służył wiedzą wojskową, pełniąc funkcję ministra wojny i członka Rządu Narodowego. Po upadku powstania został aresztowany i skazany na karę śmierci, która zamieniona została na 10 lat katorgi na Syberii. Z przedziwną mocą ducha, cierpliwością i miłością dla towarzyszy wygnania wlewał w nich ducha modlitwy, pomaga) im materialnie i dobrym słowem budził nadzieję i pokój. Zmarł w Wadowicach, a pochowano go w Czernej.

Św. Andrzej Bobola(1591-1657) to męczennik, patron Polski i Warszawy, jezuita. a kapłana został wyświęcony w 1622 r., a profesję zakonną złożył dopiero po ośmiu latach i został superiorem w Bobrujsku na Białorusi. W międzyczasie pracował jako spowiednik i kaznodzieja, duszpasterz więzienny oraz w przytułkach w Nieświeżu i przy kościele św. Kazimierza w Wilnie. W 1642 r. wyjechał do Pińska, gdzie gorliwie pracował nad pojednaniem prawosławnych z kościołem rzymsko-katolickim, przez co nazywano go „duszochwatem”. Jego działalność wzbudziła wielki sprzeciw zarówno wśród prawosławnych, jak i wśród kozaków wrogo nastawionych do jezuitów, a w szczególności do Polaków. W maju 1657 r. grupa kozaków napadła na Janów Poleski i dokonała rzezi katolików i żydów. Odszukali oni także o. Andrzeja i w okrutny sposób przywlekli do Janowa. Na rynku bestialsko zamordowali jezuitę, poddając go najokrutniejszym torturom. Kult męczennika zaczął się szybko szerzyć, liczne cuda działy się za przyczyną o. Andrzeja.

Bł. Aniela Salawa urodziła się w Sieprawiu k. Myślenic w wielodzietnej i biednej rodzinie chłopskiej, jako najmłodsza z dziesięciorga dzieci Bartłomieja i Ewy Bochenek. W 1900 wstąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich w Krakowie (tzw. „Zytki”). Wykonując jedynie, z pozoru, zwykłą i przyziemną pracę sumiennej gosposi w domach krakowskich, Salawa miała głębokie życie duchowe, przez lata oddawała się medytacji, czytała klasyków europejskiej mistyki (zwłaszcza św. Jana od Krzyża), sama miała doznania mistyczne. Pisała Dziennik, w którym unaocznia swe skrajne doświadczenia wewnętrzne. Tekst, wyrafinowany stylistycznie, należy do najciekawszych dzieł literatury mistycznej, jest ważnym świadectwem prywatnym w literaturze dwudziestolecia międzywojennego. W okresie I wojny światowej pomagała rannym żołnierzom i jeńcom wojennym. Jednocześnie pogorszył się znacznie jej stan zdrowia; w 1922 zmarła w opinii świętości.

Bł. Karolina Kózkówna (1898 -1914) – polska męczennica, błogosławiona katolicka. Była czwartym z jedenaściorga dzieci w ubogiej, chłopskiej rodzinie. Całe życie spędziła w rodzinnej wiosce, bardzo aktywnie uczestnicząc w życiu religijnym. Była bliską współpracowniczką miejscowego proboszcza – ks. Mendrali – w organizowaniu życia i grup parafialnych (Apostolstwo Modlitwy, Bractwo Wstrzemięźliwości, Żywy Różaniec), pomagała także w prowadzeniu wiejskiej czytelni. Została zamordowana jako 16-latka, broniąc się przed zgwałceniem przez rosyjskiego żołnierza na początku I wojny światowej. W pogrzebie wzięło udział około 3 tysięcy ludzi; zmarłą szybko otoczył kult męczeństwa i świętości. Jako młoda dziewczyna, która oddała życie, broniąc swojej czystości, stała się patronką Ruchu Czystych Serc. Jest także patronką diecezji rzeszowskiej, a także Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

Sł. Boża Stanisława Leszczyńska urodziła się w Łodzi dnia 8 maja 1896 roku. Podczas II wojny światowej Stanisława Leszczyńska pełniła funkcję położnej w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz II (Birkenau) jako więzień nr 41335. Wywiezienie do obozu było karą za pomoc, jakiej rodzina Leszczyńskich udzielała Żydom z łódzkiego gett. To właśnie ona odpowiedziała obozowemu lekarzowi w ss-mańskim mundurze dr Menge, gdy ten kazał jej zabijać nowonarodzone dzieci: „Nie, nigdy. Nie wolno zabijać dzieci!” Każdego dnia i każdej nocy gdy przyjmowała na świat dziecko, które starała się ocalić za wszelka cenę, czynem swoim odpowiadała hitlerowskim zbrodniarzom – nie, nigdy! Całą gehennę obozu opisała Leszczyńska po latach w swym wstrząsającym „Raporcie położnej z Oświęcimia”. Położną obozową pozostała do końca, do dnia 26 stycznia 1945 r, w którym to dniu obóz został wyzwolony. Teren obozu opuściła wraz z córką 2 lutego 1945 r. Pierwsze swoje kroki skierowała do kościoła w Oświęcimiu, gdzie przyjęła sakramenty święte. W 1973 r. pogorszył się stan zdrowia Stanisławy Leszczyńskiej. Podczas choroby codziennie przyjmowała Komunię św., co łagodziło jej cierpienia. Zmarła 11 marca 1974 r. Jest proces beatyfikacyjny trwa.

Św. Stanisław(ok. 1035-1079) pochodził ze wsi Szczepanowo k. Bochni. Największą zasługą Stanisława było, że dzięki poparciu króla Bolesława Śmiałego, który go protegował na stolicę krakowską, udał się do papieża Grzegorza VII wyjednać wskrzeszenie metropolii gnieźnieńskiej. W ten sposób definitywnie ustały pretensje metropolii magdeburskiej do zwierzchnictwa nad diecezjami polskimi. Biskup Stanisław wielokrotnie upominał króla za niewłaściwe postępowanie wobec poddanych i za publiczne powodowanie zgorszenia. Przestrogi pozostawały jednak bez skutku. Zgodnie z prawem kanonicznym za te wykroczenia bp Stanisław rzucił klątwę na Bolesława Śmiałego. Biskup wezwany przed sąd królewski nie stawił się, gdyż nie pozwalało mu na to prawo kanoniczne, i został przez króla bezprawnie skazany na śmierć. Autorytet Stanisława musiał być w Polsce ogromny, skoro według podania nawet najbliżsi stronnicy króla Bolesława nie śmieli targnąć się na jego życie. Jak podaje w „Kronice polskiej” Wincenty Kadłubek, 11 kwietnia 1079 r. król i trzech dworzan wtargnęli do kościoła na Skałce, gdy biskup odprawiał Mszę św. Bolesław Śmiały zabił biskupa uderzeniem miecza w tył głowy, a jego ciało poćwiartował na dziedzińcu klasztornym. Święto patronalne przypada 8 maja. Jan Paweł II nazwał go „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”. Każdego roku w Krakowie w niedzielę po 8 maja odbywa się z udziałem Episkopatu Polski i wiernych z całej Polski uroczysta procesja z relikwiami św. Stanisława ze Skałki na Wawel i z Wawelu na Skałkę.

Bł. Michał Kozal urodził się w 1893 roku w Nowym Folwarku k. Krotoszyna. W 1918 roku przyjął święcenia kapłańskie, po święceniach pracował jako wikariusz i katecheta w Bydgoszczy. W 1927 roku został mianowany ojcem duchownym, a po dwóch latach rektorem Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. W sierpniu 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej bł. Michał Kozal przyjął sakrę biskupią w katedrze we Włocławku. Trzy miesiące później został aresztowany przez hitlerowców. Początkowo więziono go w Lądzie nad Wartą, w kwietniu 1941 roku został przewieziony do Inowrocławia, później do Berlina. 25 kwietnia 1941 roku trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie więziono ok. 2 tysięcy księży. Chory i wyczerpany do końca ofiarnie wspomagał swoich współwięźniów. Bp Kozal zmarł w 1943 r. Władze obozowe podały, że zmarł na tyfus, najprawdopodobniej jednak został zabity śmiercionośnym zastrzykiem. Beatyfikował go papież Jan Paweł II w 1987 r. w Warszawie.

bł. Szymon z Lipnicy Urodził się około 1435 roku w Lipnicy Murowanej. Studiował teologię, święcenia kapłańskie otrzymał ok. 1462 r. Był gwardianem klasztoru bernardynów w Tarnowie w 1465 r., później kaznodzieją Zakonu i kaznodzieją katedralnym w Krakowie. Stanowisko to powierzano najzdolniejszym duchownym. Wyróżniał się jako wnikliwy spowiednik, odznaczał się wielką miłością do Matki Bożej. Odbył pielgrzymkę do Rzymu i Ziemi Świętej. Zmarł w 1482 roku w Krakowie, pielęgnując umierających na dżumę. Spoczywa w Krakowie na Stradomiu.

Św. Krzysztof pochodził z Azji Mniejszej; zmarł śmiercią męczeńską około 250 roku podczas prześladowań w czasach cesarza Decjusza. Kult tego świętego znany jest już od V wieku. Według podań ludowych a także według Złotej Legendy Jakuba de Voragine Krzysztof był olbrzymem, który próbując odpokutować swoje grzeszne życie zaczął przenosić na swoich ramionach ludzi przez rzekę Jordan. Pewnego dnia w nocy usłyszał głos dziecka proszący o przeniesienie na drugą stronę. Kiedy wziął dziecko na ręce poczuł ogromny ciężar, którego nie mógł radzić. Nie mogąc zrobić kroku Krzysztof zapytał się, kim jest dziecko, dziecko odpowiedziało, że jest Chrystusem, całym światem, który właśnie dźwiga. Podczas przenoszenia Chrystus wyjawił Krzysztofowi jego przyszłe losy i rychłą śmierć męczeńską. W prawosławiu Krzysztof przedstawiany jest, jako rycerz o głowie szakala z tarczą, włócznią i krzyżem. Prawosławni wierzą, że Krzysztof pochodził z biblijnego plemienia Kynekofalów, czyli psiogłowych. Krzysztof był olbrzymem o ogromnej sile, który szukał potężnego Pana, któremu mógłby służyć. Na początku służył królowi w swojej krainie, ale kiedy dowiedział się, że ten boi się Szatana to zaczął służyć Szatanowi. Po pewnym czasie dowiedział się, że Szatan boi się Chrystusa, dlatego tez wyruszył w poszukiwaniu go. Nie znalazłszy Chrystusa, aby odpokutować swoje grzechy zaczął przenosić ludzi przez Jordan. Historia kończy się tak samo jak w poprzednim wypadku. Według innego schematu psiogłowy musi ponieść śmierć męczeńską, aby zdobyć duszę. Krzysztof jest jednym z 14 wspomożycieli, patronuje pielgrzymom, flisakom, żeglarzom, kierowcom, modniarką oraz jest patronem lekkiej śmierci. Spojrzenie na św. Krzysztofa z rana przynosi ochronę przed złymi wydarzeniami na cały dzień. Święto św. Krzysztofa obchodzone jest 25 lipca a w prawosławiu 9 maja. Podczas uroczystości święcone są pojazdy. Jest to jedyny święty na malowidle w naszym kościele, który nie jest związany z Polską (prócz Trójcy Świętej i Maryji)

Bł. Jolanta Arpadówna pochodziła z Węgier, jednak jej dorosłe życie związane było z Polską. Jest patronką archidiecezji gnieźnieńskiej oraz miasta Kalisza. Jolanta urodziła się w 1244 roku w Ostrzyhomiu na Węgrzech. Kiedy Jolanta miała kilka lat, przybyła do Krakowa, na dwór swojej starszej siostry Kingi, żony Bolesława Wstydliwego, późniejszej świętej. W roku 1256, po uzyskaniu dyspensy papieskiej od przeszkody wieku, wyszła za mąż za Bolesława Pobożnego, księcia kaliskiego-gnieźnieńskiego, z którym po dwóch latach zamieszkała. Jak podają przekazy historyczne, książę Bolesław i Jolanta tworzyli dobrą parę małżeńską, opiekowali się chorymi i pomagali ubogim. Byli prekursorami tworzenia fundacji, zajmujących się działalnością społeczną i charytatywną. To dzięki ich staraniom, tworzący się dopiero w Polsce zakon franciszkański mógł zakładać klasztory w Kaliszu, Gnieźnie, Obornikach, Pyzdrach i Śremie. Kiedy w 1279 roku zmarli mężowie Jolanty i Kingi, siostry postanowiły wstąpić do zakonu klarysek. W 1280 roku Kinga założyła klasztor w Starym Sączu, w którym wkrótce razem z Jolantą zamieszkała. Zmarła 17 czerwca w roku 1303

Bł. Salomea urodziła się w Krakowie w 1211 r. Była córką księcia Leszka V Białego i Grzymisławy.Wyszła za mąż mając lat 13 i namówiła męża do życia w dziewictwie. Pod wpływem swego spowiednika o. Adalberta – franciszkanina wstąpiła do III Zakonu św. Franciszka. Żyła ubogo i pomagała ubogim. Po śmierci męża w r. 1241, który poległ w walce z Tatarami na Węgrzech, trzydziestoletnia wdowa wróciła do Krakowa, gdzie panował jej brat Bolesław Wstydliwy, książę sandomierski i krakowski. Założyła klasztor klarysek w Zawichoście, do którego wstąpiła w 1245 r. Klasztor przeniesiono 12 lat później do Grodziska koło Ojcowa. Tu rozwijała działalność dobroczynną, zakładała szpitale, założyła też miasto Skałę na prawie magdeburskim. Zmarła po krótkiej chorobie w 1268 r.

Św. Maksymilian Maria Kolbe urodził się 08.01.1894 r. w Zduńskiej Woli. Kiedy miał 12 lat, objawiła mu się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w rękach dwie korony: białą i czerwoną. Zapytała chłopca, czy je chce otrzymać, a jednocześnie dała mu do zrozumienia, że korona biała oznacza czystość, a czerwona męczeństwo. „Odpowiedziałem, że chcę. Wówczas Matka Boża mile na mnie spojrzała i znikła”. Objawienie miało miejsce w kościele parafialnym w Pabianicach. W 1907 r., razem ze starszym bratem Franciszkiem, podjął naukę w małym seminarium franciszkanów we Lwowie, gdzie też obaj, w 1910 r. wstąpili do zakonu. Wraz z suknią zakonną otrzymał imię Maksymilian. Od stycznia 1922 r. zaczął wydawać w Krakowie miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. W 1927 r. założył pod Warszawą klasztor-wydawnictwo Niepokalanów, który wkrótce stał się znaczącym katolickim ośrodkiem prasowym i wydał kilka wielonakładowych miesięczników a od 1935 r. także tani dziennik katolicki – „Mały Dziennik”. W 1930 r. św. Maksymilian wyjechał do Japonii i zaczął tam wydawać japoński odpowiednik „Rycerza Niepokalanej”, a wkrótce założył także, „Niepokalanów Japoński”. Rozpoczął organizacje podobnych ośrodków w Chinach i Indiach. W 1936 r. sprowadzono go do Polski, aby pokierował Niepokalanowem, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie. W chwili wybuchu II wojny światowej było tam 700 zakonników i kandydatów. Jego działalność bowiem opierała się na pracy zakonników, których liczbę wciąż pomnażali nowi kandydaci, choć wspólnota prowadziła życie bardzo surowe i ubogie. Wojna zatrzymała tę działalność. Zakonnicy musieli rozjechać się do domów, a pozostałych około 40 razem ze św. Maksymilianem Niemcy aresztowali 19.09.1939 r. Po powrocie św. Maksymilian zorganizował w klasztorze ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim współbraci. 17.02.1941 r. znów został aresztowany razem z 4 bliskimi współpracownikami. Przesłuchiwano go na Pawiaku, a w maju przewieziono do Oświęcimia, gdzie stał się numerem 16670 i w powszechnie znanych okolicznościach ofiarował się dobrowolnie na śmierć głodową za współwięźnia, ojca rodziny. Zmarł dobity zastrzykiem trucizny 18.08.1941 r. Św. Maksymilian prowadził działalność czysto religijną. Dążył do osiągnięcia celu nakreślonego w Ewangelii – zbudować królestwo Boże, czyli wspólnotę chrześcijan, żyjących według wzoru Chrystusa i Jego Matki.

Św. Brat Albert – Adam Chmielowski (1845-1916) – powstaniec, artysta, znany z pełnej poświęcenia pracy dla biednych i bezdomnych. Pozostawił wiele obrazów olejnych, rysunków i akwareli, wśród nich słynny obraz „Ecce Homo” znajdujący się w kościele sióstr Albertynek w Krakowie.W 1887 r. w kaplicy Matki Boskiej Loretańskiej u ojców kapucynów w Krakowie Adam Chmielowski mając 42 lata przywdział habit zakonny i przyjął imię brat Albert. W roku następnym założył zgromadzenie braci albertynów, a także, wspólnie z siostrą Bernardyna Marią Jabłońską, zgromadzenie sióstr albertynek (1891), których celem stało się niesienie pomocy bezdomnym i ubogim. Pierwszym miejscem dla „wyrzutków społecznych” i ludzi opuszczonych stało się przytulisko w miejskiej ogrzewalni w Krakowie.

Bł. ks. Józef Kowalski (1911-1942) – był synem Wojciecha i Zofii z Borowców. W 1922 rozpoczął naukę w Zakładzie Salezjańskim im. św. Jana Bosko w Oświęcimiu. Wstąpił do nowicjatu Księży Salezjanów i po jego ukończeniu 24 lipca 1928 roku, w Czerwińsku złożył śluby zakonne na ręce ks. A. Hlonda. Wybuch II wojny światowej zastał go jako duszpasterza w parafii św. Stanisława Kostki na Dębnikach. 23 maja 1941 został aresztowany przez gestapo i przewieziony do więzienia na ul. Montelupich, a następnie 26 czerwca 1941 do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz i zarejestrowany jako numer 17 350. Za odmowę podeptania różańca przydzielony został do karnej kompanii. Mając świadomość, że idzie na śmierć oddał współwięźniom ostatnią rację żywnościową. Błogosławiony salezjanin został zakatowany za odmowę podeptania swojego różańca i zginął prawdopodobnie utopiony w beczce. Beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.

Św. Jadwiga Ślaska (ur. między 1174 a 1178, zm. 1243) – patronka Śląska, jałmużniczka, patronka pojednania polsko-niemieckiego. Należy do najpopularniejszych świętych w Polsce, zwłaszcza na Śląsku, ale także w Austrii, Czechach, Niemczech, na Węgrzech oraz we Francji. W wieku 12 lat poślubiła we Wrocławiu Henryka, syna Bolesława Wysokiego. Od 1202 r. Jadwiga była księżną śląską, gdyż po śmierci braci i ojca mąż jej został jedynym władcą w księstwie. Henryk i Jadwiga stanowili wzorowe małżeństwo. Urodziła sześcioro dzieci, czworo zmarło w młodym wieku. Księżna bardzo troszczyła się o to, aby urzędnicy w jej dobrach nie uciskali bardzo kmieci poddanych. Obniżyła im czynsze, przewodniczyła sądom, darowała grzywny karne, a w razie klęsk nakazywała mimo protestów zarządców rozdawać ziarno, mięso, sól itp. Zorganizowała także pobożna księżna szpitalik dworski, gdzie codziennie znajdowało utrzymanie 13 chorych i kalek. W czasie objazdów księstwa osobiście odwiedzała chorych i wspierała hojnie ubogich. Największą jej fundacją był klasztor cysterek w Trzebnicy, którego przełożoną została jej córka Gertruda. Poddanie się woli Bożej i jej żarliwa pobożność udzielały się najbliższemu otoczeniu i poddanym. Żyła w wielkiej ascezie, a Henryk stał się pod jej wpływem wzorowym władcą katolickim. W swoim życiu Jadwiga dość mocno doświadczyła tajemnicy Krzyża.

Św. Faustyna Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 roku jako trzecie z dziesięciorga dzieci Marianny i Stanisława Kowalskich, rolników ze wsi Głogowiec. Głos powołania słyszała w swej duszy już od siódmego roku życia. Przez jakiś czas wobec braku zgody rodziców na wstąpienie do klasztoru próbowała go w sobie zagłuszyć. Przynaglona łaską Bożą wyjechała w lipcu 1924 roku do Warszawy – gdzie w ciągu roku zbierała pieniądze na posag. W dniu 1 sierpnia 1925 roku wstąpiła, po wielu poszukiwaniach, do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. U podstaw duchowości s. Faustyny leży tajemnica miłosierdzia Bożego, którą ona rozważała w słowie Bożym i kontemplowała w codzienności swego życia. Siostra Faustyna Kowalska jest znana jako apostołka Bożego miłosierdzia. Przez nią Pan Jezus przekazał światu swoje orędzie. Wysłał ją do całej ludzkości, której nie chce karać, ale pragnie uleczyć, przytulając do swego miłosiernego Serca. Polecił jej pisanie Dzienniczka poświęconego tej sprawie, odmawianie nowenny, koronki i innych modlitw do Bożego Miłosierdzia. Codziennie o godzinie 15:00 Faustyna czciła Jego konanie na krzyżu. Zmarła 5 października 1938 roku o godzinie 22:45, do ostatniej godziny zachowując świadomość.

Św. Kazimierz Królewicz był synem króla Polski Kazimierza Jagiellończyka. Urodził się w Krakowie w 1458 roku. Odznaczał się szczególną czystością ducha i miłosierdziem względem ubogich. Przy boku ojca brał czynny udział w życiu politycznym. Gorliwy czciciel Eucharystii i Najświetszej Maryi Panny, wiele czasu poświęcał na modlitwe. Po długotrwałej chorobie płuc zmarł w pobliskim Grodnie 4 marca 1484 roku. Pochowany został w Wilnie i tam w katedrze znajdują się Jego relikwie..

Bł. Honorat Koźmiński urodził się 16 października 1829 r. w Białej Podlaskiej, w rodzinie inteligenckiej. Będąc w gimnazjum zaniechał praktyk religijnych, a w czasie studiów zupełnie stracił wiarę. 23 kwietnia 1846 r. został aresztowany pod zarzutem udziału w spisku i osadzony w X pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Wówczas ciężko zachorował; powracając do zdrowia, przemyślał dokładnie swoje życie i nawrócił się. Uwolniony z więzienia po blisko roku, podjął dalsze studia, a jednocześnie prowadził bardzo surowy tryb życia. Po ukończeniu studiów, 8 grudnia 1848 r. wstąpił do klasztoru kapucynów. Już 21 grudnia przyjął habit zakonny i otrzymał imię Honorat. Wkrótce został mianowany profesorem retoryki oraz sekretarzem prowincjała, lektorem teologii, nadzwyczajnym rekolekcjonistą i spowiednikiem nawracających się. Zasłynął w Warszawie jako znakomity rekolekcjonistą i misjonarz ludowy. Pracując w III Zakonie św. Franciszka, gorliwie działał w kościołach Warszawy. Swoją głęboką religijnością i troską o człowieka zjednywał wielu ludzi dla Chrystusa.W 1861 roku, po kasacie zakonów przez władze carskie, o. Honorat został przewieziony do Zakroczymia pod Warszawą. Pomimo trudnych warunków tworzył tam dalej grupy tercjarek. Około 1889 r. zwrócił się do Stolicy Świętej o zatwierdzenie zgromadzeń bezhabitowych. W tym samym roku uzyskał aprobatę. Dzięki temu powstało 26 stowarzyszeń tercjarskich, z których na przestrzeni lat uformowało się 16 zgromadzeń zakonnych. Ojciec Honorat stał się odnowicielem życia zakonnego i twórcą jego nowej formy zbliżonej do dzisiejszych instytutów świeckich. Poprzez swoje duchowe córki i synów starał się docierać do wszystkich środowisk i odrodzić w społeczeństwie ducha gorliwości pierwszych chrześcijan. Był człowiekiem wielkiej gorliwości, jeśli chodzi o zbawienie dusz. Wiele godzin spędzał w konfesjonale. Praktykował surowe umartwienia, sporo czasu spędzał na modlitwie. Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji. Wyczerpany pracą apostolską, zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r.

Jako ciekawostkę dodam, że pomiędzy bł. Honoratem Koźmińskim a św. Stanisławem znajduje się portret artysty tego malowidła.